Tandem iterum deprehenso, et solitum auxilium imploranti dæmon magnum calceorum pertusorum fascem super humeros habens apparuit dicens. « Amice amplius tibi auxilio esse non possum. […] Quare pereundum est tibi. » Hæc admonet fabula ne existimemus nostra semper impunita fore peccata.

Increpitus autem a parente, quod non duo, ut iussus erat, attulisset « Seruo inquit alterum tibi, ut quum decrepitus in xenodochio deges illud tibi mittam. » Fabula indicat, qua mente in parentes sumus, eadem liberos nostros in nos futuros.

Quadam autem die uiro irata pauperi elemosynam petenti partem caponis, quem in cœnam utriusque coxerat, dedit dicens. « Do tibi hoc pro anima prioris uiri. » Quod audiens maritus accersito pauperi reliquum caponis dedit dicens. « Et ego quoque do tibi hoc pro anima uxoris meæ defunctæ. » Sic illi, dum alter alteri nocere cupiunt, quid cœnarent non habuerunt.

Paucis post diebus uiduam conueniens « Reperi inquit tibi uirum ex animi tui sententia. Est enim uir prudens, et ad res gerendas natus et genitalibus caret, quæ tibi cordi non sunt. » Cui uidua « Abi hinc inquit in malam rem cum isto marito tuo tam illepido.

« At tibi inter lutum sordesque impinguato, quamuis nihil dignum laude gesseris cultellus adimet uitam, mortem uero meam comitabitur gloria. » Hæc fabula innuit honestius esse rebus præclare gestis occumbere, quam uitam turpiter actam protrahere.

Quum me hinc subduxeris, tibi ordine cuncta narrabo. » Fabula indicat quom periclita[n]tibus celeri auxilio opus est superuacuis uerbis tempus non esse terendum.

Tunc indignantem iusto sermone fatigans, distulit hostiles calliditate minas” Non quia magna tibi tribuerunt membra parentes, uiribus effectum constituere tuis.

quum tibi neque pulchritudine, neque robore, neque uelocitate comparandus sim ? 

Cui rusticus « Ignoscerem inquit tibi perlibenter et te incolumem dimitterem, nisi te subdolum et fidifragum animal esse cognoscerem.

Hunc genitrix facili cupiens procedere gressu, talibus alloquiis praemonuisse datur  : Ne tibi transuerso placeant haec deuia, nate, Rursus in obliquos neu uelis ire pedes ; sed nisu contenta ferens uestigia recto, innocuos proso tramite sista gradus.

Cui capra. « Quid inquit me esse prohibes, quæ tibi nulli sunt usui ? 

Cui ille ut erat ad iocos promptus. « Miseresco inquit tibi cæterisque, qui ad huiusmodi honores perueniunt.

At tibi deformem quod dant spineta figuram, despectum cuncti praeteriere uiri.

Subdita namque tibi est magni reuerentia fati, atque eadem retines funera nostra manu.

« Quam melius tibi inquit amice fuisset, uermes uenari quam alienas aues impetere. » Hæc Fabula indicat eorum uitam tutiorem esse, et magis probandam, qui suis rebus sine periculo contenti sunt, quam illorum, qui aliena appetentes adeunt magna uitæ discrimina.

Nam me siue tibi, seu te mihi conferat unda, Semper ero ambobus subdita sola malis.

Alium enim uirum tibi inueni isto longe formosiorem, qui prioris desyderium facile mitigabit. » At mulier doloris impatiens, ut quæ maritum ardenti amore prosequebatur, non modo uerba parentis non admittebat, sed intempestiuam alterius mariti mentionem accusabat.

Tolle minas tenerumque tuis sine crescere mensis ; haec tibi me rursum litoris ora dabit.

Ille tamen solito contorquens tela lacerto : Nunc tibi qualis eram nuntius iste refert.

Cum oculos hebescere, auditum minui, cæterosque sensus in dies deficere, corpus ingrauescere sentiebas, nonne tibi me propinquam esse dicebam ; et te admonitum negas ?

« Hanc tibi tristis, ait, dedit indulgentia mortem expertem nostri quae facit esse iugi.